آیا کار توی خونه برات خوبه؟ یه تحقیق جدید جوابش رو پیدا کرده

کار از خونه دیگه بخشی از فرهنگ کاری استرالیا شده، ولی هنوز کلی بحث هست که روی اعصاب و روان چه اثری داره. آیا واقعاً حال آدم رو بهتر می‌کنه؟ اگه آره، چند روز در هفته بهتره؟ حال کی از همه بیشتر خوب می‌شه؟ و آیا همه‌اش به خاطر حذف شدن ترافیک و رفت و آمده؟ این‌ها سوال‌هایی هست که توی یه تحقیق جدید با بررسی اطلاعات طولانی‌مدتِ بیش از ۱۶ هزار شاغل استرالیایی بهشون جواب دادیم. نتیجه کلی این شد که کار از خونه، سلامت روان زن‌ها رو خیلی بیشتر از مردها بهتر می‌کنه.

چیکار کردیم؟
ما داده‌های ۲۰ ساله‌ی یه نظرسنجی ملی در استرالیا رو تحلیل کردیم تا وضعیت کاری و روحی ۱۶ هزار کارمند رو ردیابی کنیم. دو سال دوران کرونا (۲۰۲۰ و ۲۰۲۱) رو کنار گذاشتیم، چون اون موقع سلامت روان مردم تحت تاثیر عوامل دیگه‌ای بود که ربطی به انتخابِ کار از خونه نداشت. این داده‌ها به ما اجازه داد ببینیم چطور سلامت روان آدم‌ها در طول زمان با تغییر مدل رفت و آمد و شرایط دورکاری‌شون عوض می‌شه. ما حتی اثر اتفاقات بزرگ زندگی مثل جابه‌جایی شغل یا بچه‌دار شدن رو هم از محاسباتمون خارج کردیم تا نتیجه دقیق باشه.

ترافیک روی زن‌ها و مردها اثر متفاوتی داره
برای زن‌ها، زمان رفت و آمد به شرکت تاثیر خاصی روی سلامت روانشون نداشت. اما برای مردهایی که از قبل تحت فشار روحی بودن، رفت و آمد طولانی اوضاع رو بدتر می‌کرد. البته این اثر خیلی زیاد نبود؛ مثلاً برای یه مرد معمولی، اگه نیم ساعت به مسیر رفتنش (یک طرفه) اضافه بشه، افت سلامت روانش معادل اینه که ۲ درصد از درآمد کل خونه‌اش کم بشه.

مدل ترکیبی (هیبرید) برای زن‌ها بهترین بود
کار از خونه تاثیر مثبت و قوی روی سلامت روان زن‌ها داشت، ولی فقط توی یه شرایط خاص. بیشترین سود رو وقتی می‌بردن که بیشتر روزها رو خونه باشن ولی هنوز یک یا دو روز در هفته رو برن شرکت یا محل کار. برای زن‌هایی که سلامت روان ضعیفی داشتن، این مدل خیلی بهتر از کارِ تمام‌وقت توی شرکت بود و سودی که به روحیه اونا می‌رسوند، معادل این بود که درآمد خونه‌شون ۱۵ درصد زیاد بشه. این نتیجه با تحقیقات قبلی هم همخوانی داره که نشون می‌داد مدل هیبرید باعث رضایت شغلی و بهره‌وری بیشتر می‌شه.

این نکته هم جالبه که حال خوبِ زن‌ها فقط به خاطر حذف ترافیک نبود. چون ما زمان رفت و آمد رو جداگونه حساب کردیم، این سودِ روحی به خاطر جنبه‌های دیگه کار از خونه بود؛ چیزهایی مثل استرس کاری کمتر یا تواناییِ بهتر برای هماهنگ کردن کارهای شغلی و زندگی خانوادگی.

از اون طرف، برای مردها کار از خونه (فرقی نمی‌کرد چند روز در هفته باشه) هیچ تاثیر معنادارِ آماری روی سلامت روانشون نداشت، نه مثبت و نه منفی. این شاید به خاطر تقسیم وظایف توی خونه‌های استرالیایی باشه و یا به این دلیل که شبکه‌های اجتماعی و دوستی‌های مردها بیشتر بر پایه محیط کاره.

پیام اصلی این تحقیق چیه؟
آدم‌هایی که سلامت روان ضعیف‌تری دارن، نسبت به مسیرهای طولانی حساس‌ترن و احتمالاً از مدل‌های دورکاری سود بیشتری می‌برن. دلیلش اینه که این افراد کلاً ظرفیت کمتری برای تحمل اتفاقات استرس‌زا دارن. برای زن‌هایی که حال روحی‌شون خوب نیست، کار از خونه یه تقویت‌کننده عالی برای حالشونه. برای مردهایی هم که درگیر مشکلات روحی هستن، کم شدن زمان ترافیک می‌تونه کمک‌کننده باشه. اما کسایی که سلامت روان قوی دارن، خیلی نسبت به اینکه کجا کار کنن یا چقدر توی ترافیک باشن حساس نیستن؛ ممکنه از انعطاف‌پذیری خوششون بیاد، ولی روی حال روحی‌شون تاثیر بزرگی نداره.

حالا باید چیکار کرد؟
بر اساس این یافته‌ها، چندتا توصیه داریم:
اگه شاغل هستی، خودت چک کن ببین ترافیک و مدل‌های مختلف دورکاری چه اثری روی حالت دارن و فکر نکن یه نسخه واحد برای همه وجود داره. اگه درگیر مشکلات روحی هستی، کارهای سختت رو برای روزهایی بذار که توی محیط دلخواهت (جایی که راحت‌تری) هستی.

اگه کارفرما هستی، مدل‌های منعطف دورکاری رو پیشنهاد بده، مخصوصاً برای کسایی که می‌دونی تحت فشار روحی هستن. مدل‌های هیبرید که ترکیبی از خونه و شرکت هستن رو جدی بگیر چون از همه مفیدترن. زمان رفت و آمد رو هم به عنوان یه فاکتور توی حجم کاری و سلامت نیروها در نظر بگیر.

اگه سیاست‌گذار هستی، روی کم کردن ترافیک و بهتر کردن حمل و نقل عمومی سرمایه‌گذاری کن. قوانینی بذار که کارِ منعطف رو تشویق کنن و دسترسی به خدمات سلامت روان رو راحت‌تر کن.

لینک منبع